تبليغاتX
یادداشتهای من

 

ما خیلی شانس آورده ایم که ویرگول اختراع شد

وگرنه چگونه می خواستیم

از این همه

استعاره پنهان

        به واژه

            عشق

                 برسیم

سیاست که پدر ومادر ندارد

(البته این جمله من نیست ، قدیمها بزرگترهایمان کفته اند)

برای همین است

          هرروز غروب که از میدان فابریک می گذرم

                                 چند نفر دارند خودشان را می فروشند

                                                                  خنده دارد

                                                                        فاصله ماه تا مشتری خیلی کم است

توی این گرانی

          قیمت ماه ارزان است

                             قیمت ستاره ارزانتر

پریشب حتی یک ماه را دیدم که توی پیاده رو خوابیده است

                                                         دارد سیگار می کشد

- راستی مگر سیگار گران نشده است؟

زنگ زدم 110

          نه شماره بهزیستی را بلد بودم

                                   و نه شماره کمیته را

(چه فرقی می کند، کارشان یکی است !)

گفتم:

          ماه روی زمین افتاده است ،

                            همینجا توی پیاده روی میدان فابریک

گفت:

           الان می گیریمش،

                             می رود توی قفس!

دیشب اما وقتی دوباره به خانه برمی گشتم

                             ماه بازهم روی زمین افتاده بود،

                                                    روی همان پیاده روی میدان فابریک!

می خواستم دوباره به 110 زنگ بزنم

اما...

دیدم ماه تقصیری ندارد

                تورم که می رود بالا

                                               ماه

                                                           روی زمین می افتد

زیرپا له می شود

                 فاسد می شود

                                می گندد

                                        ما خودمان له اش می کنیم

بعد که می گندد

            زنگ میزنیم 110

                             وای ماه

                                       ماه بی گناه!...

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در شنبه بیست و ششم مرداد 1387 و ساعت 18:16 |

تابت

   را

      ندارم

          بیاورم

               طاقت

چگونه

حرفهایم دیگر در تو اثری نمی کنند

پیغامبر واژگانم

        قدرت معجزه اش نیست

                            ازیاد رفته ام

                                  از یاد تو رفته ام

حتی به خوابم نمی آیی

                   بر باد رفته ام

حالا آنقدر موی سپید دارم

که می توانی موهای سیاهم را بشماری

                              راستی می آیی

                                                لا اقل برای شمردن موهایم!

سحر سخنم مسحورت نمی کند

                      جاذبه ام جذبت نمی کند

                                                نمی آیی

                                                      رفته ای و نمی آیی

دل را به کجا بسته ای

        چگونه

        بگو

        چرا

             گسسته ای

                   گسسته ام

                          گسسته است

                                    خسته است

                                             تنهاست

                                            می خندد در خیال خویش

                                                                     بازجویی تمام شد!

من حالا سوم شخص شده است

مفرد مذکر غایب

            به دنبال گمشده ای

                   در اساطیر سرزمین خویش

                                 که هرگز امید بازگشتش نیست

او پیغامبری است که معجزه اش را از دست داده است

                                       به دنبال گمشده ای در شهر سوخته

در تل آتشی،

                 دارستان،

                             کنارصندل

هفت هزار سال است

پیغامبری نیامده

                  ویا اگر آمده

                             سانسورچی پیغام های خویش

                                               وسحر سخنش را از دست داده

                                                                    سخنش در تو اثری ندارد

تو را به سوی او فرا نمی خواند

                         وتو هیچ میلی به او نداری

نه می خواهی اش

                نه می دانی اش

                                     ونه

                                           نه

                                                 نه

                                                      نه

تابت

     را

         ندارم

                  بیاورم

                            طاقت

کاش یکی این دست را از روی دهانم برمی داشت!...

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در شنبه بیست و ششم مرداد 1387 و ساعت 17:57 |

این راز سر به مهر

          تنها به مهر تو

                 ای کاش ...

                       کاشکی!

                        یعنی مرا بفهم

                                     من بی سواد وگنگ

                                           درگیر و دار...

- وای ؛

                      باور نمی کنی؟

من دوست دارمت

اما نگفته ام

                  حتی

- به هیچ کس؟

این راز سر به مهر

                              تنها به مهر تو...

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در جمعه بیست و هشتم تیر 1387 و ساعت 14:7 |

 

نسیم شوخ طبع

 

       دوباره گفت:

 

               بهار می آید

 

لباسهای زمستانی ام را

 

                   آماده می کنم!

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در جمعه بیست و هشتم تیر 1387 و ساعت 13:57 |

 

عيدتان مبارك

 

سال وفال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت
بادت اندر شهریاری برقرار و بردوام

سال خرم ، فال نیکو ،‌مال وافر ،‌حال خوش ،
اصل ثابت ، نسل باقی ،‌تخت عالی ، بخت رام .

 

 

سلام دوستان عزيز امسال هم تمام شد با همه خوبيها و بدي هايش و سال نو در راه است

عزیزان بهترین هفت سین سال : سلامتی ، سربلندی ، سروَری ، سالاری ، سُرور ،سرافرازی و سعادت را برایتان آرزومندم و اميد وارم 12 ماه شادي 52 هفته خنده 365 روز سلامتي     8760ساعت عشق 525600 دقيقه برکت  و 315300  ثانيه دوستي  را پيش رو داشته باشيد 

جا دارد كه از همه دوستان وعزيزانم كه طي سال گذشته همراهم بودند قدر داني كنم واميدوارم كه هركس اگر خداي ناكرده رنجش و ملالي از من به دل دارد ببخشايدم و....

در مي گذريم

دوستتان دارم

سال نو پيشاپيش مبارک"

 

 

 

بر شما مسعود ومیمون مقدم نوروز باد

سال و ماه و هفته و روز و شبت پيروزباد

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 و ساعت 13:27 |

                     

                        پسرم؛ خاك بر سرم

 

سال هشتاد وشش را در حالي به پايان مي برم كه شايد امسال (شايد كه نه ، حتما) بدترين سال زندگي ام بود

نه به خاطر ناكامي هاي كاري و روزمره و... كه تمام هستي ام به سادگي در برابر چشمانم از دستم رفت و اين درد را هيچكس بجز كساني كه آنرا كشيده باشند؛ درك نمي كند

پسرم

 

 

ديگر اصلا دوست ندارم چيزي بنويسم ويا...

كاش لا اقل خودش مي دانست كه چقدر دلم براي بابا گفتنش لك زده است

كه هر وقت كه به خانه مي رسم چقدر در انتظاربوسه بارانش بر درگاه در مي مانم اما...

كه دردش در تنم مي پيچد مي پيچد و آه ......

بگذريم

پسرم

خاك بر سرم...

 

 

Click for Full Size View

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 و ساعت 13:18 |
 

دوستت دارم

همانطور که دلم

به هزار و یک دلیل

دل که دلیل نمی خواهد...

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386 و ساعت 11:59 |

شب

   زنجیر

       زنجره

بیخود به گرده هایم لگد نزن

من از این خیال بیرون نمی آیم

مگر دیوانه ام که می خواهی

ترکم کنی

اصلا دست از سرت نمی کشم

کرم خاکی

- سنگ قبرم از گرانیت است

اما دلم نه!

  لانه کن

     سوراخ کن

             بلول

                 مثل دود

مثل همین دود زهرماری

که بعد از تو ولم نمی کند!

آرامم نمی کند

مشکوکم کرده است

مشکوکم به تو

به این دود

حتی به این قلم که می نویسد

بی خود به گرده هایم لگد نزن

قول می دهم تا چند وقت دیگر

زایمان کنم

              اگر نشد

دانشمندان قی کردن را

راه حل دیگری

اعلام کرده اند

مثل انرژی هسته ای

              سوخت هسته ای

                        هسته آلو

                               زرد آلو، خشکه، لواشک ،

                                                    خری داریم

می خریم

اصلا همه چیز می خریم

هر چیز کهنه

هرچیز قدیمی

هرچیز اصیل

حتی دل شما را بانو

                    نازتان را

راستی

اعلام کرده اند درمانی برای نازایی کشف شده است!

به من چه مربوط!

آخ!!!

لطف کنید این قدر به گرده هایم لگد نزنید

من ازاین خیال بیرون نمی آیم

حتی اگر در گورستان کرمان

بهترین سنگ گرانیت را

روی گورم سوار کنند

تقصیر خودم نیست

دوستتان دارم

شب

      زنجیر

           زنجره...

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در چهارشنبه یکم اسفند 1386 و ساعت 19:15 |

 

(رفتم ،اما همه جا تا نرسیدن رفتم)

 

بیدل دهلوی

 

 

برای گل بی گناهم که در شکوفه پرپر شد...

 

هرگز

        گمان هرگز نداشتنت را !

نداشتم

حالا روزهاست که بی تو بیدارمی شوم

بی آنکه بدانم

              چرا

                چگونه

                      کی

                           و به کدامین گناه!

گم ات کرده ام

 و رفتنت تنها کابوسی بود که کابوس نبود!

همیشه می گفتم تو که نباشی

                            تو که بروی

                                    من هم می میرم...

اکنون

روزهاست که بی تو

 هرروز

       از خواب برمی خیزم

اما هنوز،

  ـزنده ام ـ

 هنوز...

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386 و ساعت 18:58 |

 

امروز صله ای از دوست عزیز وشاعر توانای دیار شهریار،سهیلا عالی بدستم رسید ،

اولین مجموعه شعرش را شامل دهها غزل وشعر نو به چاپ رسانیده، زیبا و دلنشین،

برایش آرزوی توفیق می کنم و امیدوارم که هماره شاعر بماند

با هم چند شعرش را مرور می کنیم:

 

 

من چه می دانستم

        من چه می دانستم

                 چشمهای سیاهت

خوابم را آشفته می کند

اما بی گمان

        تو می دانستی

                  خوابهای آشفته

هیچ وقت تعبیر نمی شوند...

 

کبود بود و کبود هر گلی که بوییدم

دروغ بود و دروغ هر چه از تو فهمیدم

تو در تمامی من شاخه شاخه روییدی 

و من تمام تو را جرعه جرعه نوشیدم

چه ساده بود نگاهت چه مهربان بودی

شبی که اسم تورا از ستاره پرسیدم

عجیب حال وهوای تو بر سرم زده است

چه روزها ز خجالت به خویش لرزیدم

سکوت سرد نگاهت زشب خبر میداد

و من برای خودم زار زار خندیدم

لبی به‌شکوه نخواهم گشود باور کن

که من تمامی این را چو روز می‌دیدم...

                                                                  

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386 و ساعت 18:39 |

 

شاید

 باید دیگر باور کنم

 که

رفته ای

که دیگر

کسی به من نمی گوید

بابا

بابادردت به جونم

بابا

این رسمش نبود بابا

 

Click for Full Size View

 

بابا

 امروز درست چهل روزه که تنهامون گذاشتی

آره

تو رفتی و...

تو رفتی و نمیدونی که ما بی تو

چه که نکشیدیم

چه ها که بهمون نگذشته

و چه حرفها که...

بابایی انگار به چله نشستم

چله ای که تابش را نداشتم

اما مگر چاره ای هم بود

کاش...

درگذریم

پسرم چهل روز است که رفته ای

و من...

ومن

هنوز هم چیزی نمی گویم

فقط آرام

برایت

اشک می ریزم...

 

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه پانزدهم بهمن 1386 و ساعت 18:32 |
Click for Full Size View

            اشک می ریزد

                        با من

                            شیشه پنجره ی مه آلود..

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در یکشنبه چهاردهم بهمن 1386 و ساعت 12:27 |

 

ترانه ای برای او که دیگر نیست.......

 

من که ذکرم همیشه خدا خدا  بود

من که کارم روز وشب فقط دعا بود

پس چی شد تنهام گذاشتی

توی دنیا جام گذاشتی

من که عاشقت بودم دوست می داشتم

لبا مو روی لبای تو می ذاشتم

پس چی شد تنهام گذاشتی

توی دنیا جام گذاشتی

مگه من برای تو زیادی بودم

مگه من به فکر آزادی نبودم

مگه تو دوستم نداشتی

پس چرا

       پس چرا

                 پس چرا

                     تنهام گذاشتی

آخ که دیگه بی تو دنیام چه سیاهه

روزگار بی تو بودن چه تباهه

دیگه از دنیا بریدم

کاش می شد

       کاش می شد

                کاش می شد

                       بهت می رسیدم

حالا دیگه کار من گریه وآهه

بی تو همدمم عذابه و گناهه

آخ دلم ببین چه تنگه

زندگانی بی تو ننگه

حالا دیگه واسه من مردن قشنگه

حالا دیگه واسه من مردن قشنگه

بمیرم شاید تو رو بازم ببینم

بیای و کنار تو بازم بشینم

بذاری سرت رو سرم دوباره

پیش هم روزهای ما همش بهاره

آخ خدایا چی بگم که درد من چاره نداره

آخ خدایا چی بگم که درد من چاره نداره

وجودم رو غم گرفته

دل من ماتم گرفته

دیگه غصه خوردنم فایده نداره

دل من برای تو چه بی قراره

تا قیامت چشم من باید بباره

تا قیامت چشم من باید بباره....

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه دوم بهمن 1386 و ساعت 19:13 |

 

درد ورن دردی سالیب اما خبر یوخ دواسین نان

 

 

 

 

 

اوغلوم بو آخرین اینجی گونلر دا فقط یاپوش میشتی منه

منن دولانیردی

منن اوتوروردی

منن دوروردی

منن یاتوردی

بازومی توتوردی

باشینی دایاردی باشوما

یاتوردی.........

اما ایندی.

آخ نه دئیم

نه فایداسی وار

داغولموشام

ازيلميشام

.

..

...

بو سوزلاری (علی) ییم گدن گجه دمیشم ، هله چوخ ناقیص دی اما.....

گچخ ، گوی گچیم ، بو آن دا کی فایداسی یوخ دی....

درد ورن دردی سالیب اما خبر یوخ دواسین نان

 

گل بالام بازومی توت باشونی گوی باشوما هردم

سوخ اوزون باغروما ،یات، اما گوزون باغلاما هردم

گتمه اوغلوم، هارا گتدین،گل اوتور یانوما هردم

نجه اوغلوم دوزا بیلدی بله بور جور باباسین نان

درد ورن دردی سالیب اما خبر یوخ دواسین نان

 

آخ عجب ثانیه لر گئچدی منه ، جان ، سنه خاطر

من کی هچ، دونیا توکور گوزلرینن قان سنه خاطر

ایستیرم نابود اولار عالم ایمکان سنه خاطر

اله گتدین کی گدیر قوش بیر گون آخر اواسینان

درد ورن دردی سالیب اما خبر یوخ دواسین نان

 

...

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در یکشنبه سی ام دی 1386 و ساعت 20:53 |

پسرم

             .        

                     .

                           .

                                  .

                                      چیزی نمی گویم

               

                     فقط

                        آرام

                             برایت

                                     اشک می ریزم........

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در یکشنبه نهم دی 1386 و ساعت 14:54 |

نوشتم باران

آسمان ابری شد

باران آمد

نوشتم بهار

درختان شکوفه دادند

نوشتم عشق

نسیم وزیدن گرفت

بوی تو را آورد

نوشتم تو

سالهاست که منتظرم

نیامدی

دیگر دوست ندارم نویسنده باشم............

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه نهم مهر 1386 و ساعت 17:14 |

 

راستی دیشب داشتم شعرای شهریار رو میخوندم ، قصیده حیدر بابا،

 

آخ که چی گفته....

 

یه تیکه اش رو با ترجمه خودم واستون مینویسم(انگار من کی هستم!)

 

حیدر بابا گونلر بوتون دوماندی   

                       

گونلریمیز بیر بیریندن یامان دی     

                     

بیر بیریزدن آیرولمیوز امان دی    

                     

یاغیشلیغی الیمیزدن آلوبلار     

                         

یاخچی بیزی یامان گونه سالوبلار.

 

 

 حیدر بابا روزهامون همه ابرین

 

روزهامون یکی از یکی بدترن

 

از هم دیگه جدا نشین ، الامانه

 

روزهای بارونی رو ازمون گرفتن

 

 خوب ما رو تو این روزهای مصیبت گرفتار کردن......

 

گرچه ترجمه این مدلی به درد نمی خوره و باید معنایی ترجمه شه ولی سعی

 

 کردم همین جوری هم منظور شاعر رو برسونم، بیشتر از اینم دیگه خطرناک

 

میشد حسن!!!

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در شنبه بیست و چهارم شهریور 1386 و ساعت 16:56 |

روزگار غریبی شده ،

 

اینقدر غریب که دارم کم کم باور میکنم که من نیستم

 

اصلا دیگه.... ولش کن بابا ،کی به کیه بذار ...

 

هرچه بادا خوش باد

 

فعلا این دو تا کار واسه خالی نبودن عریضه ، تا دوباره دل و دماغ به حال خود آید و...

 

 

می خوای یه شعر تازه ای بازم برات بسازم

 

می خوای به پات بیافتم و خودمو بهت ببازم

 

می خوای بگی خیلی سری ، کارت درست زیبا!

 

می خوای بازم مثل قدیم به خوشگلیت بنازم

 

واسم خیالی نیست عزیز همیشه خاک پاتم

 

مثل روزای عاشقی تویی رازو نیازم

 

هزارسالم که بگذره بازم همون دیوونم

 

همیشه سرسپردتم ،جونمو بهت می بازم

 

 

 

کم است اگر برای تو هزار شعر سازم

 

نهم به پایت این سرم که نقد جان ببازم

 

تو کز ازل سرامدی ، به باغ گل عذاری

 

روا بود که تا ابد به روی تو بنازم

 

چو می کشیم عاقبت زعشقت ای نگارم

 

گذر به خاک من بکن که غرق در نیازم

 

اگر که عمر جاودان کنم وگرنمانم

 

نظر نپوشم از تو چون غلام پاک بازم

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در شنبه بیست و چهارم شهریور 1386 و ساعت 16:52 |

 

 

   سلام!

 

      صبح است

 

              بيدار شو!

 

                    وقت عاشقيست......

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386 و ساعت 11:15 |

 

 

 

باور کنید

 

تقصیر من نبود

 

نه رفیق بد

 

نه جنس خوب

 

اصولا من یکشنبه ها عاشق می شوم

هر شب

 

ساعت 9

 

وقتی که چشمانتان را می بینم بی خیال

 

معتاد شده ام

 

چشمانتان معتادم کرده است

 

حالا دیگر

 

هر یکشنبه 9 شب

 

با ستاره و همین هوای دم کرده کویر خودمان خلوت می کنم

 

چشمانتان را می کشم

 

میان ماه و زمین

 

و البته خداوند هم

 

همین دیروز از آفرینش جهان فارغ شد

 

«این را هم خودم و یکی از همان یکشنبه ها کشف کرده ام»

 

و بعد نشئه می شوم

 

مثل بودا

 

بعد حس می کنم در کنار خشایارشا

 

یا نه کمی بعدتر

 

 دارم  او راد  زرتشت را در وصف  چشمان تو می سرایم

 

تا به امروز که

 

همین الان با ماه و ستاره و هوای دمکرده کویرخودمان خلوت کرده ام

 

باید چشمت را بزرگتر از همیشه  بکشم

 

و خب حالا شما حتما به من حق می دهید

 

که بعد از این همه مدت معتاد شده باشم

 

می دانم به سخره ام گرفته اید

 

اما مطمئنم

 

شما هم در یکشنبه های خودتان

 

گر می گیرید

 

اما به روی خودتان نمی آورید

 

من هم اگر ماه و ستاره و همین هوای دم کرده کویر خودمان نبود

 

حاشا که اعتراف می کردم

 

دارد ساعت 9 نزدیک می شود

 

با من به این ضیافت می آیید یا نه؟!

 

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در شنبه سی ام تیر 1386 و ساعت 17:46 |

 

امروز هم

           دوستت

                        دارم

                                 مثل هر روز...

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه چهارم تیر 1386 و ساعت 16:21 |

  

 سلام خانم

           خانوم

                     خان

                       خ

   نمی دانم

           چرا

        همیشه در

                   خانمی

                           شما می مانم....

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386 و ساعت 20:18 |

خیلی وقت است که به دلایل زیاد(گرچه توجیه است)نتوانسته ام به وبلاگم آنطور که باید و شاید برسم حتی دل نوشته هایی  که هرازگاهی می نویسم را تایپ کنم و... بگذریم این غز واره (اگر بشود ان را اینگونه نامید ) کار چند سال پیش است چون آماده بود وتایپ شده(امان از تنبلی) در اینجا می آورم گرچه میدانم دارای اشکالات فراوانی است اما دوستش دارم، والبته نقدش را به جان و دل می خرم، تا یار چه را خواهد و...

 

گفتی که می بنوشم،دیگر نمی توانم

از عشق چشم پوشم،دیگر نمی توانم

دل کندن و گذشتن،آیا تو میتوانی؟

رفتن زتو بریدن،دیگر نمی توانم

من شاعری غریبم در این کویر حسرت

از دیگری سرودن ،دیگر نمی توانم

آبی ترین نشانه،دریای بی کرانه

زیباترین بهانه،دیگر نمی توانم

یا کفر یا حقیقت ، شاید خدا تویی تو

پروردگار مطلق،دیگر نمی توانم

دیگر نمیتوانم بی تو نفس کشیدن

بی تو نفس کشیدن،دیگر نمی توانم

گفتی که دل نبستی بر هیچکس،چگونه؟

گفتم که دل نبستم،دیگر نمی توانم

ای تکیه گاه گریه دربی کسی مطلق

من بی کسم، غریبم،دیگر نمی توانم

ای روح سبز باران ما را نوازشی کن

بی دست مهربانت،دیگر نمی توانم

پروردگار واژه،الهام بخش شعرم

یک لحظه بی تو بودن،دیگر نمی توانم

آه ای الهه من ، ای استحاله من

ای شمع واله من،دیگر نمی توانم

ای شور وعشق مستی،ای بی کران هستی

ای مرز بت پرستی،دیگر نمی توانم

ای هرچه بود وهستم،چشم تو می پرستم

از دوریت شکستم،دیگر نمی توانم

 

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در پنجشنبه ششم اردیبهشت 1386 و ساعت 22:1 |


كرمان ما:پيكر فاطمه جهانگرد شاعره كرماني صبح دوشنبه بر دوش هنرمندان و هنر- دوستان اين خطه تشييع و در بهارستان هنرمندان كرماني به خاك سپرده شد.
مرحومه فاطمه جهانگرد بدليل بيماري سرطان روز گذشته در سن ‪ ۶۲‬سالگي دار فاني را وداع گفت.
اين هنرمند كرماني در ‪ ۲۵‬مهر سال ‪ ۱۳۲۴‬در شهر كرمان و در خانواده‌اي هنرمند ديده به جهان گشود.
وي تحصيلات ابتدايي را در شهر كرمان گذراند و مدرك كارشناسي خود را در رشته علوم ارتباطات اجتماعي با گرايش روزنامه نگاري به اتمام رساند.
او بعد از اتمام تحصيلات خود شغل معلمي را برگزيد و در كنار آن مدرك كارشناسي ارشد را در رشته ادبيات فارسي كسب كرد و در مراكز تربيت معلم استان كرمان مشغول به خدمت شد.
فاطمه جهانگرد كه تخلص جهان كرماني را برگزيده بود نخستين مجموعه شعري خود را به نام "جان جهان" در ‪ ۱۳۷۰‬به چاپ رساند.
از اين هنرمند و شاعره كرماني آثاري در زمينه ادبيات كودكان، مجموعه شعر لالايي به گويش كرماني، ‪ ۱۷‬مقاله تحقيقي و پژوهشي در زمينه‌هاي شاهنامه فردوسي و ديوان شعر خواجوي كرماني و ديگر شعراي كرماني به چاپ رسيده است.

شايان ذكر است:در مراسم تشييع پيكر اين هنرمند فقيد امام جمعه كرمان،مدير كل ارشاد ،منتخبين مردم در شوراي شهر سوم و جمعي از مسئولان استن ونيزاستايد دانشگاه حضور داشتند. 

گزارش تصويري

عكسها:عبدالرحيم عبدالكريمي

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه سوم اردیبهشت 1386 و ساعت 21:47 |

عیدانه

- همیشه این سوال را از خودم می پرسم :چقدر بهار را مي شناسيم! چه ما بخواهيم و چه نخواهيم بهار مي آيد، هيچكس را هم ياراي آن نيست كه از آمدنش جلوگيري كند كاري هم به كار  اوضاع سياسي و اقتصادي و اجتماعي و ... هم  ندارد مي آيدو با دست پر مي آيد و در سرش انديشه متحول كردن زمين و زمان است مي آيد تا ما معاد را باور كنيم، تا ...بهار كار خودش را به خوبي انجام مي دهد، ماها چطور!

- يكسري از آدمها خيلي دلشان مي خواهند تا بهار نيايد و براي اين نيت به هر كاري دست مي زنند آنها از تحول مي ترسند، از رواج انديشه هاي نو، از غلبه نسل جديد، خنده دار است به خيال خودشان خويشتن را  ميان هزاران ديوار بلند محصور مي كنند، و روزنه ها را مي بندند و بعد با قاطعيت فرياد بر مي آورند، ديديد بهار نيامد، ما جلويش را گرفتيم  اما ...بهار  آمده است، مي آيد  و بر گرد آنها چرخي مي زند و با لبخندي مليح، رفتن زمستان را نويد مي دهد، آنگاه مي گويد من ‌آمده ام تو اما تنها خودت را زنداني كرده اي، زمستان هم رفته است حالا بماند كه چه كسي روسياه مانده !

- نوروز وقتي كه مي آيد خيلي چيزها رابا خود دارد، مثلا خيلي ها نو نوار مي شوند، خيلي ها خانه تكاني مي كنند خيلي ها آشتي مي كنند، كينه ها فراموش مي شود، دوستي ها بيشتر مي شود و هر كسي سعي مي كند لااقل در اين روزها خوب باشد، درست مثل نوروز، مثل بهار، گفتم خانه تكاني ، چه  خوب است كه آدم خانه دلش را هم تميز كند، بدي ها را دور بريزد، زشتي ها را پاك كند و زنگار  قهر را  بزدايد خانه دل را تكاندن كار زيبايي است اما حواستان باشد دوستان خوبتان را سر جايشان نگه داريد.

- امسال سال سگ بود و سگ هم سگ است مرد و زنش ( ببخشيد نر و ماده اش) فرقي نمي كند كمي كه در مورد سگ كنكاش كني مي فهمي سگ البته چيز (يعني حيوان) بدي هم نيست، وفادار با وقار، ملوس، پر ابهت، مددكار ، پاچه خوار و ...اما گاهی اوقات كه هوس پاچه گيري به سرش می زد و يا اينكه اخلاقش سگي میشد، آنوقت بود كه ....

- اگر بخواهيم تاثير سگ و سالش را در جامعه بررسي كنيم به نكات  جالبي بر مي خوريم كه يكسري از آنها زيبا و يكسري نيز زشت و ناپسندند ، اگر وفاداري ، پشت كار و همت و وقار سگ در جامعه نهادینه شده بود چه شده اما اگر قرار باشد پاچه گيري و پاچه خواري ، كاسه ليسي و سگ خور شدن و سگ دو زدن و سگ  خويي و سگ بارگي كه و نهادینه شده باشد، واويلا..

-امسال اما سال خوک است،حالا چرا یکسال به نام این حیوان کثیف بی غیرت نام گذاری شده ،دلیلش را باید از آنها که اینکار را کرده اند پرسید اما خدا کند که اخلاق و معایب این حیوان حرام گوشت در جامعه رواج پیدا نکند،ودقیقا بر عکسش اتفاق بیافتد

- بعضي ها از بهار فقط چرتش را دوست دارند آنهم به مدت پانزده روز فكرش را بكنيد  سالي كه نكوست از بهارش پيدا ست پانزده روز چرت بهاري، عجب حالي مي دهد بي دليل نيست كه معدل كار مفيد در ايران روزانه زير 30 دقيقه است.

- صحبت از چرت به ميان آمد، دبيركل ستاد مبارزه با مواد مخدر  كشورکه چند ماه پیش
در كرمان با انتقاد  شديد خبرنگاران و پژوهشگران بخاطر اشتباهات  انجام شده در مبارزه با مواد مخدر روبرو شد نه تنها جواب قانع كننده اي براي بازگو كردن نداشت بلكه بشدت برآشفت و سريعا به فكر عوض كردن بحث و به بيراهه كشاندن آن پرداخت، خب خوب است با توجه به رواج شديد مواد مخدر آنهم از نوع  جديد و با حال كه بدون رنگ و بو و
بسيار راحت و بي درد سر شما را به فضا مي برد سال آينده سال پرچرتي خواهد بود، آخ كه فضا نوردي چه حالي مي دهد!

- خدمت، خدمت است در هر لباسي و مقامي مي خواهد باشد مهم نيت و هدف مي باشد مثلا دوستان محترمي هستند كه به مردم خدمت  هاي عجيب  غريبي مي كنند مهمترين خدمتشان اين است كه نمي گذارند بهار و سال نو براي مردم یكنواخت باشد و جذابيت خود را از دست بدهد مثلا  تا زورشان مي رسد قيمت  مرغ و تخم مرغ و  ميوه و‌آجيل و ..را گران مي كنند عده اي هم با رمل و اسطرلاب به غيب كردن بعضي اجناس و ناياب كردن آنها مي پردازند، خب دستشان درد نكند، حداقل فايده اش اين است كه نمي گذارند بيكار باشي، بايد هي بدوي، حرص بخوري، فشارت بالا و پايين شودو ..

- يك مسئله مهم و آنهم اينكه  ما ملت خوشبختي هستيم دليلش هم اين است كه آغاز سال نويمان با آغاز بهار يكي شده است تعارف ندارد، تازه هزاران دليل ديگر هم مي توان پيدا كرد مثلا اينكه ما دلسوز زياد داريم خدمتگزار  زياد داريم، حتي اگر تمام مديران هم عوض بشوند هدف خوشبختي ماست ،اگر در روستايي بزرگ زندگي مي كنيم  همينطور ، اگر بيكاري بيداد كند به همين منوال اگر پول و پارتي  مايه پيشرفت است ايضا،  چه كنيم
كارمان درست است و ...(چون مي دانستم از اين بعد هر چه كه بنويسم سانسور مي شود پس بهتر ديدم كه خودم، زودتر از همه اقدام كنم، خودسانسوري هم عالمي دارد)

- عيدي خيلي خوب است، مخصوصا اگر عزيز همه فاميل باشي ديگر  نانت توي روغن است البته به شرط اينكه تو اين شب آخر سال بي روغن نماني اگر چه شايد بعضي از ماها جمع تمام عيدي هايمان به ده هزار تومان نرسد اما عده اي ديگر عيدي كوچكشان ماشين و ويلا و...است راستي بعضي از آقايان و خانمهاي مسئول هم پارسال يك ميليون و صد هزار تومان عيدي گرفتند خب حتما حقشان بوده پول خرج كرده اند نماينده شده اند تا بتوانند مادام العمرحقوق و مزايا بگيرند و عيدي هاي آنچناني اصلا تقصير آن خبرنگار بخت برگشته بود كه فيش حقوقي نمايندگان مجلس بدستش افتاد بايد ديد امسال فيش حقوقي كدام  اداره  يا سازمان لو خواهد رفت.

- مي خواهم بگويم تمام ساعت هاي شهر را جمع  كنند ساعت را مي خواهي چه كني، سنت را بچسب، سنت  امتحان خودش را خوب پس داده مي گويي نه امتحان كن! مثلا  در سال خوک، بيماري هاي فراوان شايع مي شود، سيل ها جاري مي گردد ، بالاها پايين مي شوند پايين  ها  بالا مي روند و و و ..يا  اينكه  اگر سربيني ات بخارد برايت ميهمان مي رسد، كف پايت بخارد به سفر مي روي، كف دستت بخارد پولدار مي شوي (نمي دانم چرا كف دست من هيچگاه به خارش نمي افتد!) هر كه دارد خال سينه، آن نشانش در مدينه، مواظب باش پايت روي پايم نيايد دعوايمان مي شود ،اينقدر با قيچي بازي نكن، دشمن پيدا مي كني، راستي حضور خرگوش در خانه آمد نيامد دارد ،انشاءا.... چشم بدهم بدور باشد، فال قهوه  و نخودعجب اينروزها جواب مي دهد، تعبير خواب و طالع بيني و هم... به سرم زده كه بروم به جاي اين همه مقاله و داستان و گزارش، چند كتاب طالع بيني و آينده  نگري بنويسم و يك موسسه فال گيري هم كنارش، آنوقت به احتمال صد در صد كف دستم خواهد خاريد و پولدار خواهم شد، پس زنده باد سنت زنده باد خرافه پرستي

دارم فكر مي كنم اگر بخواهم ادامه بدهم همينطور  بايد تا بعد از تحويل سال بنويسم
پس يك مطلب ديگر و بعد هم تمام- ولي نه از اين يكي نمي شود گذشت، اينروزها سگ بازي هم جزو سنت  شده حالا ديگر  اگر در خانه اي لااقل يك سگ پاكوتوله و ماماني نباشد...! امان از بي كلاسي، لااقل سگ ها امسال سالشان بود و ايام به كامشان ،خدا کند که دیگر خوک بازی مد نشود...

-مطلب دقیقه نودی بهتر از این نمیشود،راستش وقتی با دوستان تصمیم گرفتیم ویژه نامه ای برای پایان سال داشته باشیم فکرش را نمی کردم یک تصمیم دوازده صفحه ای به 28 صفحه ختم شود

خدا کند که  مایه شرمندگیمان نشود،و به خاطر مخارجش توبیخ نشویم، گرچه...
-
هر چه تلاش مي كنم تمام نمي شود پس بهتر اين است كه نوروزتان پيروزو هر روزتان چون نوروز و شاديتان مستدام باشد. انشاءا...

- راستي مهمترين مسئله داشت يادم مي رفت و آنهم اينكه انرژي هسته اي حق مسلم ماست و کسی هم نمی تواند این حق را از ما بگیرد اما کاش ... بگذریم

 عزت زياد.

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در جمعه سوم فروردین 1386 و ساعت 20:17 |

 

می رسد اینک بهار ....

 

*شهر غرق در ولوله ای غریب است ، شور و غوغا همه جا را پر کرده ، مردمان همچون رودهای خروشان در پیاده روهای شهر جاری شده اند، خیابانها تنگ تر از همیشه به نظر می آیند ، فروشگاهها تمام چراغهایشان را روشن کرده اند و انگار صرفه جویی در مصرف برق فراموش شده، ماهی های قرمز در انتظار کودکانی هستند که آنها را با تنگ های زیبا و رنگی در آغوش بکشند ، بوی آجیل و قاووت مستت میکند ، قنادی ها برای خودشان برو بیایی دارند ، سبزه ها در پیشخوان گل فروشی های شهر قد می کشند . ، مغازه دارها اما بسیاری شان مجبورند تا اجناسشان را قسطی بفروشند تا شاید پدری بتواند حتی با خرید یک جفت کفش هم که شده دل خانواده اش را شاد کند ، این روزها به هر طرف که نظر بیافکنی ، آمدن بهار را حس می کنی ، حتی اگر حال و هوایت در زمستانی ترین روزگارش بسر برد .

*بهار یادآور خیلی چیزها برای ما انسانهاست کافی است تا کمی تعمق کنیم ، لحظه ای بیاندیشیم و اندکی درنگ نماییم ، زایش ، رویش ، رشد ، نمو ، تولد دوباره ، حیات ، عشق ، زندگی ، نوشدن ، رستاخیز ، معاد ، شکوفه نمودن ،گل کردن ، ووو ... و چه زیبا فرموده است «یا مقلب القلوب و الابصار یا محول الحول و الاحوال ، حول حالنا الی احسن الحال» ، راستی خیلی از ماها شاید نتوانیم تن پوشهایمان را نو کنیم اما اندیشه هایمان را ...

*می گویند سالی که نکوست از بهارش پیداست ، اما من می گویم سالی که نکوست از زمستان سال قبلش پیداست می گویید نه می توانید از کشاورزان عزیز بپرسید یا حتی از سازمان هواشناسی، زمستان 85 سال خوبی برایمان بود بالاخره پس از سالها خشکسالی خداوند قهرش را از این سرزمین برداشت و پس از امتحانی چند ساله باران رحمتش را ارمغان مردمان کویر نمود ، بارانی که به همراهش برکت و زایش و رویش را آورد ، دعا کنیم که سال آینده سال پربرکتی برای همه مردمانمان باشد و زمستانش نیز بهاری خوش را برای سال بعد رقم بزند.

*دلم برای کودکی هایم تنگ شده ، مثل خیلی ها ، مثل همه، نمی دانم چرا حس می کنم کودکی های کودکان این زمان با کودکی های دوران ما فرق دارد ، بچه های امروز در تکنولوژی غرق شده اند و ... به یاد آن زمان که می افتم دلم می لرزد , بغض راه نفسم را می گیرد و ... به یاد کرسی خانه پدربزرگ می افتم ، شوق لحظه تحویل سال ، بوی سبزی پلو باماهی ، صدای توپ تحویل سال ، گوش کردن صدای گرم پدر که آیه هایی از قرآن را می خواند ، دیده بوسی با عزیزان و بعد .... و بعد لحظه موعود فرا می رسد باید عیدی بگیریم ، هنوز از بوی اسکناس های نو مست می شوم ، صدای سکه های زرد 5 تومانی در گوشم طنین می اندازد، مادربزرگ چند عدد سیب را که از پاییز در صندوقچه مخصوصش در زیرزمین ذخیره کرده می آورد و همه را حیرت زده می کند ،دلم برای رفتن به خانه بزرگترهای فامیل غنج می رود، هوس کرده ام دوباره به شیرینی ها و آجیل های روی میز ناخنک بزنم ، به یاد تکالیف عید که می افتم کف دستم تیرمی کشد ، یادم افتاده که 15 روز گذشته، شب اخر است

با هر مکافاتی که هست با کمک دایی و خاله و ... انبوه مشق هایمان را می نویسیم ، فردا معلم هم بهمان عیدی می دهد « بچه دستت رو صاف بگیر ... ؟ »

*این روزها به هر طرف که نگاه میکنی بوی بهار را حس می کنی از شور و شوق بچه ها برای خریدن لباس عید ،از دغدغه بزرگترها برای تکافوی زندگی، از حال و هوای خیابان و کوچه و بازار ، از سر و صدای پرندگان کوچک شهری ، از درخت ، از نسیم ، از گل ، از ماهی قرمز توی آکواریوم های بغل خیابان، از سبزه هایی که جلوی گل فروشی ها به رویت لبخند می زنند ، بوی بهار را حس می کنی ، آمدن بهار را می فهمی حتی از فیش های آب و برق و تلفن و گاز ، حتی از نگاه معنادار صاحبخانه ،از جوایر گونه گون بانکها و کارخانه های بزرگ ، از رنگ و روغن کاری شهرداری برای گول زدن مسافران نوروزی، حتی از تلخند رفتگر عزیزی که برای گرفتن عیدی اش زنگ خانه ات را می فشارد ، آری دارد بهار می آید با تمام وجود، کافی است تا چشمانت را ببندی آن وقت صدای پای لشکرش را می شنوی، هجوم انبوهش را می بینی که به زمستان نگون بخت شبیخون زده ، به تاخت می آید ، می آید و با خود شادی می آورد ، می آید و با خود تولد می آورد ، می آید و با خود نو شدن را می آورد ، می آید و با خود نور و روشنی را می آورد ، دلت نمی خواهد چشمانت را باز کنی ، می خواهی تا در رویایش غرق بشوی ، پیش خودت می اندیشی« کاش بهار به من هم شبیخون بزند ، کاش مرا هم دیگرگون کند ، کاش من هم نوشوم ،تازه شوم ، بشکفم و ...» آن وقت بیاد زمزمه شاعر کوچه های عاشقی می افتی و زیر لب زمزمه می کنی : « نرم نرمک  می رسد  اینک بهار ، خوش به حال روزگار ... »

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در جمعه سوم فروردین 1386 و ساعت 19:47 |

برای وفای عباس

 

 

و جوانمردیت راتنها خدا               

به نظاره نشست

آنگاه که

چشمانت بر تیر

فرود آمد

و مشک آبی که

چنان شرمسارت کرد

که حتی تن صد پاره ات

به خیمه ها نرسید

و

جوانمردیت

را

تنها

خدا...

 

 

شرمندگی ات را

چه حاصل

وقتی

که

سردار

تو را

نپذیرفت

می خواهی

            اقیانوس باش

 می خواهی

مرداب....!!                        

 

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه نهم بهمن 1385 و ساعت 22:6 |

باز محرم رسید...

 

 

-         همیشه سال قمری که نو می شود دلهای شیعیان جهان را غمی عظیم فرا می گیرد فرقی نمی کند که در چه سن و سالی باشد و یا در کجا زندگی کند ، محرم که می رسد ، انگار حتی خود خداوند هم محزون است وحزن او به تمام کائنات منتقل می شود حتی به گلهای باغچه مادربزرگ.

-         کاروان مدینه مثل هر سال عزم سفر زیارت خانه خدا را کرده بود ، بار عام بود و جمع کثیری پا در رکاب امام ، از فرزند و عشیره گرفته تا عده ای که خود را شیعیانش می نامیدند اما امام خوب می دانست کهبسیاری از اینها همسفرش نیستند و این سفر ، نه سفر پایانی ، که آغازی است برای تثبیت دین جدش رسول ا... (ص)

سفر آغاز شده  بود ، مکه و مکیان سرشار شور و غرور بودند، فرزند رسول ا... آمده، لیکن هنوز موسم حج نرسیده و هنوز حاجیان لباس احرام بر تن ننموده کاروان دوباره بار سفر بست ، به کجا ؟ کسی نمی دانست ولی نینوا خوب می دانست، او می دانست که زمینی برگزیده است ، که جایگاهی بس رفیع خواهد داشت که چند روز دیگر پهنه اش آبستن حادثه ای خواهد بود که تا قیام قیامت او را بر سر زبانها خواهد افکند.

-         حر که به کاروان امام رسید تشنه بود هم خود و هم سپاهیانش ، هم خدم و حشم و هم اسبانش را و دست کرامت امام آنها را سیراب ساخت اما پاسخ حر چه بود شما نمی توانید به کوفه بروید ، راه خود را به سویی دیگر کج کنید . کاروان به دشت قادسیه رسید ، سرزمینی میان دو رود جاری ، قلب امام جوری دیگر می تپید ، شوقی عجیب در چشمان مولا پدیدار بود ، دیدار یار ، وصال ، کاروان به کربلا رسیده بود دشتی که سرزمین بلا می خواندندش و امام می دانست که چه خواهد شد و چه بر او وخاندانش خواهد گذشت ، لیکن او امام بود ، می توانست و اجازه داشت تا تقدیر را  به نوعی دیگر رقم بزند ، اما ...

اما ماموریت مولا چیز دیگری بود ، نهادینه کردن آزادی و آزادگی له کردن طاغوت ، مصاف با ذلت و خودکامگی ، ستیز با جهل و نادانی ، نبردبا تحجر  و دین فروشی و ... و همه این مهم مسیر نمی گشت مگر باوقوع آن حادثه

ولی نه یک چیز دیگر هم بود یک هدف و اندیشه والاتر نیز ذهن امام را به خود مشغول کرده بود گنهکاران امت جدش امام آگاه بود که این امت هر چه که باشند و در هر دوره ای که زندگی خویش را سر کنند باز هم غرق گناه خواهند بود و روسیاه و ...

و او می خواست تا معنای ایثار را به مفهوم واقعی به شیعیانش نشان دهد ، شفیع یعنی همین ، پس خود را « قتیل العبره » خواند و ...

محرم که می رسد دل شیعیانی  که همیشه با شنیدن نام حسین (ع) و عباس (ع) بغض گلویشان را می فشارد ، محزون می شود محرم که می رسد اصلا زمانه زمانه دیگری است آسمان سرخ است ، پرنده ها پریشانند ، حتی سنگها به زبان خودشان ، نوحه می سرایند و تو این را حس می کنی ،؛ با تمام وجودت ، بند بند بدنت می خواهد از هم بگسلد ، قلبت جور دیگر می تپد ، اندوهی عظیم همراه با غروری وصف ناپذیر بر حست چیره می شود ، تمام غمهای خود را به باد می سپاری و دلت برای فرزند فاطمه (س) می شکند ، محرم که می رسد دوست داری فکر کنی ، تامل کنی کمی عمیق تر از گذشته به پیرامونت می نگری ، به یاد هزار و سیصد و اندی سال پیش می افتی ، آنچه را که خوانده ای و نسل به نسل و سینه به سینه شنیده ای مرور می کنی تبی سرد بر بدنت مستولی می شود و دلت می خواهد تا خلوتی دنج را بیابی تا کمی خود را سبک کنی ، بغضت می شکفد و بی اختیار هوای خلوتت ابری می شود و بعد می باری ... نه برای اینکه از بار گناهت بکاهی ، که اشکت را تقدیم مولایی می کنی که همه چیزش را برای تو ایثار کرد یا حسین (ع)

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه سوم بهمن 1385 و ساعت 12:14 |

گفتی که

           شعر تازه

                        چه داری

                                  بخوان،بخوان

           شعرم

                         مکرر است

                                       همان

                                       - غم-

                                                 همان ،همان

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در پنجشنبه بیست و هشتم دی 1385 و ساعت 20:22 |
 

برای مهدی قهاری

تو نیستی  و آب همه دریاها شور است...

 

دی ماه نزدیک است شب یلدا، شب یلدا، شب بلندترین ها، شب دورترین ها، شب نیافتنی ترین ها، مثل همان زلف بلند آن  دلبر همیشه غایب هماره بی وفا.

یلدا که می آید حال و هوای دیگری دارم، چه اینکه در این روزهای همیشه ابری تنها دلت خلوت  دنج را می خواهد برای باریدن، یلدا که می آید برایم یاد آور یک خاطره تلخ است، پرواز مهدی،  مهدی قهاری، مردی که در این غریبستان توانست تا شاعر بماند فقط همین .

هنوز طنین گامهایش ، در پاگرد پله های بیداری به گوش می رسد مردی افتاده و سر به زیر که آرام و آهسته هراز چند گاهی  پله های ساختمان قدیمی بیداری را می  پیمود و بعد همان اول روی اولین صندلی می نشست، با غربت خاص خودش و بعد تکه کاغذهایی را از جیبش خارج  می کرد کاغذهایی که در نگاه اول به چشم بیننده  یا پاره ای از پاکت سیگار بودند  و یا مچاله یک چرک نویس  بچه های مدرسه، ولی نه، این کاغذها  حامل اندیشه مردی بودند که همیشه اولین هایش را بعد از سرودن، تقدیم بیداری می کرد و سرزمین خواجوی بیداری همواره اولین خواننده شعرهایش در اکران عمومی و خصوصی بود...

مهدي قهاري دردوم دي ماه 1337 در كرمان متولد شد و تحصيلات خود را تا مقطع ديپلم ادامه داد وهمان سال هم شاگرد اول دبيرستان ابن سيناي كرمان گرديد وي در سالهاي پيش از انقلاب به ورزش فوتبال روي آورد و قهرمان مهارت هاي فردي ايران در اين رشته گرديد قهاري در سال 56 از سوي «سوچ» مربي وقت تيم ملي فوتبال ايران براي تيم ملي انتخاب شد اما بعد به شعرو شاعري روي آورد انقلاب ايران مصادف با هجرت قهاري به تهران بود و در اين سالها بود كه قهاري با اخوان ثالث، هوشنگ مجابي، احمد شاملو و ...همنشين و هم صحبت گرديد و همزمان مدتي را در بخش  اداري شركت واحد تهران وسپس به  عنوان مدير درمانگاه بنياد ديروز در تهران مشغول به كار شد مهدي قهاري در اوايل سال 62 ازدواج كرد كه حاصل اين ازدواج يك دختر به نام يلدا مي باشد اما زندگي خانوادگي وي ديري نپاييد و پس از مدتي مجبور به متاركه شد. مهدي قهاري  در سالهاي حضوردر تهران با روزنامه هاي اطلاعات و دنياي سخن و  مجله سخن همكاري تنگاتنگ داشت و ارتباط نزديكي نيز با حجت الاسلام دعايي و دكتر جميله كديور به واسطه كاري پيدا نموده بود.

قهاري پس از اين سالها سپس به كرمان آمد و در كرمان ديگر به هيچ كاري مشغول نشد و خواست كه شاعر باشد و شاعرزندگي كند بسياري اين حالت وي را بواسطه فوت مادرش و شوك روحي  كه به وي وارد شده بود مي دانند، در اين سالها قهاري تنها شاعر بود و شاعر و... مهدي قهاري سرانجام دردوم دي ماه 84 يعني 47 سال پس از تولدش و در همان روز تولدش بر اثر سكته قلبي يك شب پس از شب يلدا، يلدايش را تنها گذاشت و دارفاني را وداع  گفت و عروج را  برماندن در اين دنياي خاكي ترجيح داد از مهدي قهاري تاكنون سه مجموعه شعر «ترديد آرش» «اگر تمامي درياهاجوهر شوند،درختان قلم» و «در حضور نقره خاكستر» به چاپ رسيده  است گر چه بسياري از شعرهايش نيز بواسطه عدم جمع آوري و دقت خود وي گم شده و يا  اصلا به چاپ نرسيده اند.

از من چه مي خواهي عشق/ از من چه مي خواهي / چشمي به خون دارم/ چشمي به مرگ/ دستانم تا آرنج / در گور است./ پيراهنم را پوشانده ام كفن/ عريان و بي نگاهم مگر بخواهي عشق/ از كشته پشته مي آورند/ حك مي شود/ بي نشان و نامم  مگر بخواهي عشق/ تقدير مردگان است اين/ يا سرنوشت من/ كه بايدعاشق مردگان باشم/ و تو بيش از حد زنده اي/ مرا به مرگ بسپار و بگذر/ عشق / از من چه مي خواهي / از من چه خواهي عشق

 

 دوباره دی ماه می رسد  «تو نیستی و آب همه دریاها شور است» تو رفته ای و حالا ما پس از تو همانند همیشه به دنبال مراسم  و یادبود و بزرگداشت  برایت هستیم اما تو هستی من می دانم «شنیده ام که سیل آمده/ دوباره/ کجا گریستی / ای بی  مزار و  چه روزگار  نامردی است تا هستی  مجنون  بیش نیستی که گاهی چیزی می نویسی و عقده دلت را  خالی می کنی اما همینکه رفتی سایه ای می شوی ، سنگین بر سر مردمان  دیارت، سایه ایم / و در این ازدحام / سایه ایم/ وجود /پنهان در کشف ناشناخته هاست کودن و کور می مانیم/ از این / شنود / چیزهایی است / که مردنم باتو خواهد گفت ....

و حالا دیگر  قهاری نیست ، یک سال است که قهاری رفته امسال  هم شاید اگر کسی به یاد او بیافتد مختصر مراسمی  برای او برگزار  کندو بعد هم ...  کاش می شد که  قهاری  هایی را که هستند  در یابیم  تا وقتی که نرفته اند تا هنگامی که سایه ای بیش از آنها  برایمان  نمانده  باشند  تنها همین ....

تو رفتی در نگاه مرگ / در حلقه سراب / اکنون که می رقصیم / با زانوان مرگ / ولین بر خاکم می کشیم / بادو پلک شن/ تنها می توانیم / به خواب هم آییم / تو افتاده دردهان مرگ / من مانده در جدار سنگ /...

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه چهارم دی 1385 و ساعت 12:12 |

 

 

شروع کن

من

با

    بوی

            تن

               تو

سماع می کنم

آتش می گیرم

خاکستر

چشمهات

گیسوانت

که

شلال روی من است

روح من است

و لبهات

و دستهات

ومن

که به اساطیر رسیده ام

ثبت شده ام

 

          در کتیبه های بیستون

چسبیده ام

           بر دیواره های قصر خشایار شا

و امتداد می یابم

تا

سفینه ای در قرن بیست و یکم

بی وزن می شوم

             بدون

                              ه

                     ب

                  ذ

               ا

            ج

                            غلت

               می خورم

    در هوا

و می رقصم

          با مولوی

در میانه منظومه شمسی

و

پرچم فتحم را

فرو مینشانم در

                    ماه

ماه می شوم

 

 

می گویند تاریخ تکرار می شود

         کاش

               فرصت آغوشت!

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه بیست و چهارم مهر 1385 و ساعت 9:56 |

در هم می ریزم

وقتی

      با تو

             می امیزم

یک لحظه بیش نیست

         پ

              ر

                   و

                        ا

                             ز

و بعد...

ما

مردمان

شرم

و حسرتیم

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه بیست و چهارم مهر 1385 و ساعت 9:54 |

یک لحظه بیش نیست

در همم بریز

می خواهم

        با

             بوی

                 تن تو

                       پرواز کنم

پرواز می کنم

وقتی

      به اغوش می کشی ام

حتی در رویا

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه بیست و چهارم مهر 1385 و ساعت 9:54 |

گاه

بی  آنکه

بخواهم

پنجره باز میشود

شاید

باران

عطر تو را

بر کوچه

وزانده 

     باشد

  

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه بیست و چهارم مهر 1385 و ساعت 9:53 |
 

نرم نرمک می رسد پاییز...

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در شنبه هشتم مهر 1385 و ساعت 14:55 |
 

برای علی کوچولو که در سپیده دم 8 شهریور  1384 پا به عرصه وجود گذاشت

می آیی

بزرگ می شوی

قد می کشی

همراه با نام بلندت

و جهان نیز

بزرگ تر می شود

قد می کشد

همراه با تمام کوچکی اش

و تو

با ماست هایی

که بر لبانت ماسیده

تکرار می کنی

کلمه «بابا» را

«ما ما » را

و «دردر» را

که عشق

همه کودکترین بزرگان جهان است

و آنوقت

دلم برایت

پر می کشد

همانطور که تو برای

اسباب بازی هایت

و من، جهان

انتظار می کشیم

تا تو بزرگ ترشوی

و تو

انتظار می کشی

تا ما کوچکتر شویم

و ما کوچک می شویم

و تو که به همراه نام بلندت

قد می کشی

برای ساختن جهانی

که ما خرابش نکردیم

و من تمام دردهای دنیا را

بر وجودم حس می کنم

چرا که تو

در عصری آمدی

که عشق نیست، باغ نیست، گل نیست

و کودکی ات با پلی استیشن و مرد عنکبوتی

پر می شود

و هر لحظه  به انتظار

game over

دکمه های پیرامونت را می فشاری

همانطور که من

در آغوشم می فشارمت

و تو

بی هیچ دغدغه

بزرگ می شوی، قد می کشی

ومن

می ترسم

آنقدر  که دوست دارم

هرگز بزرگ نشوی

قد نکشی

به جهان من، ما

قدم نگذاری

 جهانی که ما خرابش نکردیم

تو چگونه خواهی ساخت

بی عشق، بی پرنده، بی درخت

 

 اما تو همراه نام بلندت

قد می کشی

و جهان تو را

انتظار می کشد

تا بزرگ شوی

بیایی

و بسازی

جهانی که ما خرابش نکردیم !....!؟

 

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه هفتم شهریور 1385 و ساعت 8:42 |
 

                            مردی ز شهر هرگزم و از دیار هیچ

 

 پسین، پسین های دلگیر کرمان ،غروب دمکرده ،  اوایل امرداد ، نیمکتی سیمانی زیر درختان  پیر پارک نشاط ، میعادگاه جوانان، دلخسته ، آرمانشهر  پیران پرگفتگو، پر سه گاهآدمهای بیکار این حدود؛ ماهی سنگی ، حوض بی آب و فواره ، پیچکهای سر به زیر، بوته های شمشاد، گلهای لاله عباسی ، سرسره، تاب ، هیاهوی نسل آینده، فریاد  پسر  بادکنک فروش ، دخترک آدمسی، جوانکی افغانی که آینده ات را  پیش بینی می کند پیرمرد نحیف که باغبانی می کند  و من ..و من ه روی نیمکتی  زیر درختان بلند کاج چه با او و چه بی و همیشه پسین های دلگیرم را ورق می زنم.

گرده به کاج پیرپشت سر خیره به انعکاس شبنم، پرواز خیال بر گستره خیابانهای کرمان، از هزار و یک شب تا شهاب، از زریسف تا خورشید، از آواز  مرغی ناشناس مرا به سمتی دیگر می برد، دانشگاه، نیمکت های بی سایه، زیر درختان جوان، دانشجویان بی امید، استادان .... می گذرم«آورده اند که شبلی خود را به بهایی فروخت» و من در پی میزان  آن بها خود را به تبسم یک فرشته فروختم، صالحی می گفت: «ری را» است جوشائی می گفت «صبرا» چه فرقی می کند، کافی است که به بوی سوخته کلمات ترس خورده من در خواب کمرنگ این گزارش دقت کنید! چقدر خوب است  که شاعری، ساده ای باورت می شود  و همین الهام بخش چند چشمه گریه بلند پنهان است.

نسیم بوی نم کاهگل می آورد و ناگهان صدایی مرا به خود می آورد، صدا صدای ناله است دارند دختر و پسر جوانی راسرزنش می کنند، کوله هایشان را می کارند و دفتر شعر دخترک که ورق ورق آنرا می خوانند اما  می دانم که چیزی نمی فهند، رو به داروغه می کنم، می گویم جرمشان چیست دخترک جواب می دهد شعر گفتن، راه رفتن، التماس نکردن! داروغه می گوید شما دخالت نکنید جرمشان سنگین است با هم قدم می زدند! می گویم یعنی سنگین تر از ..شهر پر از جرم  ناامنی است پر از مواد پر از مزاحم ، چرا آنها را تفتیش نمی کنید، این دختر که کوله بارش جز شعر نیست و   پسرک هم که جز غرور  خرد شده اش چیزی برای پنهان کردن ندارد، داروغه اما بی اعتنا محتسب ها را با سوت فرا می خواند! برق چماق را که می بینیم  به نیمکت  خودم پناه می برم، گریه ام می گیرد، خنده ام  هم جوانی چه فراز و فرودی دارد ، گاهی شادی کوچکی تمام غمها و بن بست ها رامی شوید و گاهی غمی بزرگ شادی ناخواسته ات را در هم می  کوبد.

پیش خودم می گویم جوانی که شعور دارد و شعرو کتاب جوانی که از میان  پارک ها ، پارک «نشاط» را برگزیده مستحق ملامت نیست.

جوانی یعنی جوش ، یعنی خروش ، یعنی شور ، یعنی سئوال ، یعنی اعتراض، یعنی جستجو، یعنی کنکاش یعنی نپذیرفتن  معیارهای تحمیلی، گاه عاشقی، گاه دوست داشتن، گاه آرزوهای محال بلند پروازانه ، اشتباه میل به رهایی، اشتباه غروروهای نپخته، میل به زندگی ، میل به آز تو تجربه کردن جسارت ، نو آوری، شعر گفتن ، نوشتن، قدم زدن ، دیدن خواستن، زمینه سازی ازدواج و جوانی یعنی جوانی! تکان خوردن شانه هایم خیالم را در هم می ریزد، فال فروش دوره گرد مشکل گشاست: «آقا برات یه تا قال بگیرم آینده ات رو بدانی، غمت بدر شه» مات و مبهوت سری به علامت نه تکان می دهم او هم به سراغ دیگری می رود.

شب، شب تمام است ستارگان لبزیر  پیاله آسمان و باد نرم سلیس و خوش رایحه و بی گزند می وزد نمی دانم آنچه که بوی خیال بود و رویا و یا چیزی دیگر، فرقی هم نمی کند  به دور و برم نگاه می کنم ؛ جوانهایمان چه زود پیر شده اند و پیرهایمان چه دیر جوانی می کنند، دلم برای جوانی می سوزد،

 حتی در لباس داروغه.

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در پنجشنبه بیست و ششم مرداد 1385 و ساعت 22:27 |
 

تو همه جان جهانی مادر

 

- فردا، روز بزرگی است، ولادت برترین بانوی جهان، میلاد حضرتی که رسول اکرم (ص) افتخار آن را داشتند که بر دستانش بوسه می زدند و وی را ام ابیهای خویش خطاب می فرمودند حضرت فاطمه (س) بانویی که الگویی برای تمام انسانهای روی زمین است، کسی که هم فرزند نمونه ای بود، هم همسری وفادار و هم مادری فداکار و چه زیبا و پرمسماست که این روز بزرگ به نام روز مادر و روز زن نامگذاری شده است.

- فردا روز بزرگی است روز مادر،؛ دلم می  خواهد در این مورد مطلبی  بنویسم ، اما...اما مگر می شود ،  هر چه که می اندیشم  تا در گستره واژگان ذهنم، واژه ای در خور نام و مقام و منزلت و عظمتش بیابم، کمتر به نتیجه می رسم، هر چه که کنکاش می کنم تا بشود لااقل اندکی هر چند کم و کوتاه فداکاری و ایثارش را به تصویر بکشم بی فایده است به سراغ کتابهای مختلف می روم هزاران هزار  واژه و متن و داستان و نثر ادبی و شعرو ...درمورد  مادروجود دارد، اما هیچکدام  نتوانسته اند تا حق مطلب را آنطور که هست ادا کنند، پیش خودم  زمزمه می کنم  «تبارک الله احسن الخالقین »  که پاکی ات چون آب زمزم است و زلالی ات چون کوثر، صلابتت چون کوه است و مهربانیت به وسعت اقیانوس ها، الگوی صبرت زینب است و نجابتت فاطمه (س) و در عظمت مقامت  همین بس که پیامبر(ص) فرمود «الجنه تحت اقدام الامهات» و براستی که اینگونه است.

- روزگاری دور داستانی زیبا را خواندم به این مضمون که «بهشت در دستان مادربود، فرزند  خردسالش گریه را سر داد و مادر بهشت را بر زمین گذاشت تا فرزندش را در آغوش بکشد ، حالا بهشت زیر پای مادران است»

ما ایرانی ها مردمان خوشبختی هستیم خوشبخت ترین انسانهای روی زمین، کافی است تا هر کس که این مدعا را قبول ندارد تنها مقایسه ای اجمالی را در  مورد زن ایرانی با زنهای دیگر نقاط جهان انجام بدهد، آنوقت مطمئنا به این واقعیت دست می یابد ، زن ایرانی و بالاخص  زن مسلمان  شیعه ، همسری است که هیچگاه  همتای آن در هیچ قوم و ملتی یافت نمی شود انسانی که فداکاری ، گذشت، مهر، ایمان، همسرداری، تربیت فرزند، عشق، ایثار و تمامی خصلتهای زیبای تعریف شده و تعریف نشده جهان در وجود وی خلاصه می شود یاد حدیثی از حضرت فاطمه (س) می  افتم « ادنی ما تکون من ربها ان تلزم قعر بیتها » آن لحظه  ای که زن در خانه خود می ماند و به امور زندگی و تربیت فرزند می پردازد به خدا نزدیک تر است»

- ما همگی ناخلف شده ایم، این مضمون شعری از عبدالجبار کاکایی است که می گوید «ما در سلام ما همگی ناخلف شدیم / در قحط سال عاطفه ها مان تلف شدیم...» و براستی که چه زیبا سروده است آری همگی ما ناخلف شده ایم ، تمامی آموزه ها و آمیزه های میهنی، اصیل و دینیمان را فراموش کرده ایم دیگر نه مادران و زنان امروز مادران و زنان واقعی  و از جان گذشته  هستندو نه فرزندانشان، ادب وا حترام و سنتهای خوب به باد سپرده شده ا ند.                       

 مادران در گوشه سراهای سالمندان با اشکی در دیده و بغضی بر گلو مرگ خویش را انتظار می کشند ، آق والدین  به افسانه ای بعید بدل شده و تربیت صحیح فرزند  و خانه داری  و شوهر داری  و ...جای خود را به آموزه های جدید دست پرورده  دنیای تکنولوژی و غربزدگی داده است. بنیان های مستحکم خانواده در حال  از هم  پاشیدگی است.

 حالا دیگر حتی روانشناسان  بجای اینکه  زندگی  کاری و زندگی خانوادگی و زندگی عاطفی را در یک مجموعه و یک خانواده ببینند کاملا این سه مقوله را هم جدا کرده اند و در توصیه هایشان به خانواده ها می خواهند تا این سه را از هم  تفکیک کنند، زندگی و خانواده  و پاکدامنی و اطاعت و تمکین روز بروز به قهقرا متمایل میشود، دیگر ازدواج  معنای اصیل و اسلامی خود را از دست داده و آمار طلاق و اختلافات  خانوادگی و .. روز به روز  اوج می گیرد، براستی چه بر سر زن و مادر ایرانی آمده است به یاد مصرعی زیبا از جوشایی می افتم  «رستم نمی زایند مامان های پانکی پوش»

- فردا روز بزرگی است ، روز میلاد حضرت فاطمه(س) روز  زن، روز مادر ، دلم می خواهد  برای زن، مادر و مقام و منزلت والای این گوهران آفرینش مطلبی بنویسم، دلم می خواهد تا بر دستان تمام مادران و زنان  پاکدامن و نجیب و صبور و مومنه ایران بوسه بزنم، دلم می خواهد تا با تمام  وجود عشق و علاقه  ام را نثار مادران و زنانی کنم  که تمام هستی  خود را به  پای زندگی و همسر  و فرزند خود گذاشته اند کاش این شب آرام زودتر  به صبح برسد  کاش همه ما بتوانیم که گوشه ای از زحمات مادران  و همسرانمان را ارج بنهیم و کاش که ....

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در یکشنبه بیست و پنجم تیر 1385 و ساعت 10:3 |

من خسته ام

باد مي آيد،

باران مي آيد

 تير ماه است

 گرما بي داد مي كند

آسمان خاكستري است

مردمان

 مرغ

 شده اند،

 بعضي ها شان

كلاغ

عده اي هم...

سرما

 بي              داد          مي كند

تو نيستي،

من

 تنها مانده ام

من

 كاري ندارم

رويا ندارم،

ماشين ندارم

، دشمن دارم

باغ ندارم،

اما

 كسي را دشمن !

نمي دارم

خانه ندارم

صالحي مي گفت« خانه اي  خريده ام ،  بي در، بي ديوار، بي پنجره))

هي  بخند

من دوست دارم

، سادگي را

دوست دارم

عشق دارم،

 قلم دارم ، 

 انديشه دارم

و خستگي سالهاي بي كسي را

من تنها مانده ام

ولي !

يعني تو مانده اي!

آيا هنوز هم با  مردي كه تنها چراغ و آينه دارد

خواهي ماند

من خسته ام

باد مي آيد

، باران مي آيد

ديگران

تكفيرم مي كنند

من ساعت ندارم

ولي...

 انگار تير ماه است

يا

آبان ماه

چه فرقي مي  كند

بايد

 بي خيال

 بود

من لبخند مي زنم

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در یکشنبه هجدهم تیر 1385 و ساعت 20:16 |
قدم میزنم

          راه میروم

            خسته نمی شوم 

              غرق میشوم

                              سیاه

                نفس میکشم

                              سیاه

   اب -سیاه

شعر-سیاه

عشق

        سیاه

مروارید

          موج

                طره

                       بوسه

    رحم کنید

             خانم

               مرا سیاه نکنید

فرزانگی ام را

خانم بگذارید من هم به آفریقا سفر کنم

آفریقا

          خانم چشمانتان! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در دوشنبه بیست و نهم خرداد 1385 و ساعت 9:15 |

اینجا تهران است،نیمه شبی بر روی بام یک خانه،-بهبودی- نبش نصرت

اینجا تهران است،پایتخت ایران،کلان شهر دوست داشتنی،شهر دود ودلبر،برادر های نا برادر،نا برابر های برابر،فلسفه،مدرنیته،مغلطه...

نمیدانم چرا هر وقت که به اینجا می ایم حال وهوای دیگری در سرم است دلم به بی قراری می افتد عاشق می شوم وبسیار دوست میدارم تا قدم بزنم در خیابانهای نیمه شبِ اینجا

اینجا تهران است و من لذت میبرم وقتی که بر بالای برجی ایستاده باشم و به قطار اتومبیل های زیر پایم خیره شوم،با صدای هواپیمای غول پیکری که از چند متری بالای سرم میگذرد دلم بی تاب می شود ،دلم می خواهد تا می توانم جلوی دکه های روز نامه     فروشی خودم را معطل کنم،بروم میدان انقلاب ،کتاب بخرم،کتاب واحتمالا چندcd  غیر مجاز،بیایم میدان آزادی ،زل بزنم به برج بلندش و توی دلم بخندم وسپس بروم بالا بالا تا برج میلاد،دربند ،دیزین،تا برگردم شب شده آنوقت میتوانم بروم ونک یا فرحزاد،اگر هم حس و حالش نبود  همان بهبودی-نبش نصرت،از همان جا روی پشت بام چشم بدوزم به شرق-نارمک-میدان هفتادوچندم حالا شاید کمی باران وگیراندن سیگاری در بدرم کند،دربدرت بشوم در این شهر،بعد خیالت بیاید،مثل همیشه مثل همان روز ها،جاری بشویم توی خیابان های کرمان،ازادی،باغ ملی،پارک نشاط، روی نیمکت های چوبی،تکیه به کاج پیرِ پشت سر،خیره به بازی بچه ها،هوای گفتگو های مگو،بوسه های دزدکی،عاشق شدنِ یواشکی،زمزمه آواز مرغ سحر یا نه،همان که تو دوست میداری-سلطان قلبها-حالا ساعت از ظهر هم گذشته،نیمکتهای دانشگاه وعده گاه بعدی است،آخ که چقدر این استاد اقتصاد کلاسش را طول میدهد،خسته شدم از بس روی رادیاتور های مقابل کلاس 240 نشستم،نمی دانم چرا بعد از اینهمههنوز درختان توت دانشگاه بزرگ نشده اندا ،اما یک چیز عوض شده، دیگر کسی را به جرم دوست داشتن دیگری نمیگیرند،از حراست و کمیته انضباطی خبری نیست و....اوضاع بهتر شده عاشقی هم دوران مدرنیته را پشت سر میگذارد ،حالا اصلا...در میگذریم

بیش از این اگر خیالت اینجا بماند لویمان میدهدو انوقت...-برگردیم تهران،بهبودی-نبش نصرت،زادگاه اساطیری من،صدای ماشین،صدای بوق،صدای هیاهو، هیاهوی پایتخت،کلان شهر دوست داشتنی،شهر دود ودلبر،شهر دخترکان زیبا،پسرکان رنگ و روغن،شهر...

اینجا تهران است،نیمه شبی دوست داشتنی در پشت بام خانه ای در بهبودی-نبش نصرت...

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در جمعه دوازدهم خرداد 1385 و ساعت 22:45 |

من از آن همه رویا

به واژه های بی زوالی رسیده ام

که حتی

در خواب آینه هم نمی توان آنها را تفسیر کرد

هی

ترانه خوان سالهای بی رفیق

کاش

 آخرین ترانه دریا را

برای هفت پشت باران

همینطور بی سببمی خواندی

تا شاید آنوقت اینگونه

دلم

هوای گریه وگیراندن سیگاری نکند

نمی دانی چقدر محتاج جایی دنج

وخلوتی بی عاریه ام

شاید...

بگذریم

باید مواظب باد های رویا بر بود

حیف است این واژه های بی زوال

اینگونه

در خواب اینه تفسیر شوند

باور کن!

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در چهارشنبه دهم خرداد 1385 و ساعت 17:55 |
این طرح یکی از کارههای سالهای نخست ورودم به جرگه قلم بدستان(بقول بعضی ها مزدور) می باشد

سالهای دبیرستان وعشق

حیفم امد که اینجا نیاورمش ـ بدون تغییر واصلاح...

این خبر از او رسید

داد به قلبم نوید

که ای عزیزم بیا

تو گشته ای رو سپید

دگر به پایان رسید

هجر و غم و درد و اه

باز من ساده دل شدم اسیر نگاه...

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در شنبه ششم خرداد 1385 و ساعت 9:9 |
 

تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم

دل نوشته ای برای خرمشهر

 

- شب ، شبی دراز و بی انتها ، هوای دم کرده و روزهای آخر بهار ، شکستن سکوتی مبهم به همراه زنجیر زنجره ها مردی تنها نشسته در اتاقی محصور ، محصور کاغذها ، کتاب ها ، روزنامه ها ، محصور عشقی نهان ، محصور دردی جاودان و جاری شدن موسیقی با صدای زیبای استاد بنان ، « ای ایران ، ای مرزپرگهر » غرق در رؤیایی شیرین پرواز خیال برگستره ی خیابان های شهر ، از شرق به غرب ، از شمال به جنوب ، جنوب را که حس می کنی لرزه بر اندامت می افتد « ای دشمن ار تو سنگ خاره ای من آهنم ».  فردا سوم خرداد است . سالروز حماسه ی جنوب ، سالروز جاودانگی آزادی و میهن پرستی ، سالروز حیاتی دوباره ، فردا سوم خرداد است . سالروز آزادی خرمشهر . باید به پاسداشت این غرور جاودانه مطلبی بنویسم . « در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما» .

امروز یکم اردیبهشت ماه است ، ساختمان بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس و جلسه ، جلسه ی شورای نویسندگان دفاع مقدس استان ، همه ی بچه های روزنامه نگار هستند ، همه ی آنهایی که دستی به قلم دارند و دل در گرو کشورشان . همه ی آنهایی که آمده اند تا یاد و خاطره ی سال های دفاع و حماسه و خون و پیروزی را زنده نگاه دارند . سردار حسنی که یکی از یادگاران جنگ است در میان جمع حضور دارد . او از روزهای جنگ می گوید  . از شب های اسارت . از صبح بازگشت . از بعد از ظهر مسئولیت های جدید . او هم مثل ما درد را فهمیده ، او هم از عملکرد بعضی ها در این قبال گله دارد ، او هم دوست دارد تا نسل جدید فارغ از هرگونه هیاهو و دروغ و قهرمان پروری تنها و تنها روزهای دفاع مقدس را لمس کند ، او هم می خواهد تا نسل سوم بدانند و بفهمند پدرانشان برای اینکه حتی یک وجب از خاک این سرزمین را به دشمن نسپارند هم دل را باختند و هم سر را .

سردار از روزهای جنگ می گوید و من که کودکی هایم را در آن روزها به سر برده ام سعی دارم هر آنچه که به یاد می آورم در ذهنم زنده نگاه دارم ، می دانم قسمتی از این حماسه ها باید به دست من و دوستانم جاودانه شود ، همه ی ما می خواهیم تاریخ سرشار از غرورمان را ثبت کنیم و آن را به نسل های بعد بسپاریم ، بدون هرگونه اغراق ، بدون هرگونه تملق  ، همان گونه که اندیشه و ذهن نسل های بعد آن را از ما می خواهد ، همان طور که پدران و پدربزرگانمان حماسه ی سال ها مبارزه و دفاع و میهن پرستی و دین باوری را زنده نگاه داشته اند . از سه هزار سال پیش تا کنون و بهیاد داده اند که « چو ایران نباشد  تن من مباد » . و قرار می شود که کار کنیم ، بنویسیم و به یادگار بگذاریم ، قرار می شود هر کسی به فراخور اندیشه و کار و درکش برای جاودانگی حماسه ی دفاع تلاش کند ، قرار می شود تا حد امکان نسل های آینده را به نسل گذشته پیوند دهیم و قرار می شود ... کاش بتوانیم از عهده اش برآییم .

خرمشهر آزاد شد ، بعد از 575 روز جدایی ، بعد از 575 روز مبارزه ی بی امان ، بعد از 575 ، روز تلخ ، 575 روز از سقوط خرمشهر در چهارم آبان می گذشت ، عملیات های مختلفی برای آزادی خرمشهر انجام شده بود ، عملیات نصر ، عملیات توکل ، فتح المبین ، طریق القدس و ... که هر کدام باعث آزادی بخشی از میهن اسلامیمان شده بود اما خرمشهر مهمترین مرکزی بود که اتکاء دشمن با آن متمرکز شده بود و آزادی آن آرزوی تمام ایرانیان مسلمان و غیرمسلمانی بود که به کشورشان عشق می ورزیدند . عملیات بیت المقدس در ساعت یک بامداد دهم اردیبهشت ماه 61 آغاز شد . رمز عملیات « یا علی بن ابیطالب » بود و هدف آزادسازی خرمشهری که حالا خونین شهر لقب گرفته بود . می گویند عملیات در چهار مرحله انجام شده ، می گویند نیروهای دشمن بیش از هشت لشکر زرهی و پیاده بودند به همراه دهها تیپ مستقل و کماندو و نیروهای مردمی و توپخانه و می گویند بچه های ایرانی تعدادشان حتی به دو لشکر نمی رسید اما هدف داشتند و خوشحال می شوم که در این میان یک نام برایم آشناست . تیپ 41 ثارا... ، حس عجیبی تمامی وجودم را فرا می گیرد ، کرمانی ها هم آنجا بودند ، آخرین مرحله ی عملیات ساعت 10:30 شب یکم خردادماه شروع شد ، قرارگاه نصر و فجر از دو سوی شهر پیشروی کردند و توانستند دشمن را در حلقه ی محاصره ی خود اسیر سازند . صبح روز سوم خردادماه حلقه ی محاصره تنگ تر شد و انبوه نیروهای دشمن که دو روز محاصره در هوای جهنمی خرمشهر طاقتشان را به سر آورده بود ، دست از مقاومت برداشتند و تسلیم نیروهای ایرانی شدند .

خرمشهر پس از 575 روز و بعد از 25 روز نبرد سخت در ساعت 11 صبح سوم خردادماه آزاد شد و غریو شادی تمامی میهن اسلامی را فرا گرفت .

می گویند در این عملیات 5038 کیلومترمربع از اراضی اشغال شده باز پس گرفته شد ، می گویند 19 هزار نفر از سربازان عراق به اسارت ایران درآمدند ، بیش از 16 هزار نفر کشته و زخمی شدند و یگان زرهی و پیاده دشمن با انهدامی سخت مواجه شد ، می گویند بیش از 150 تانک ، 200 خودرو ، 20 هواپیما و 30 توپ دشمن منهدم شد ، می گویند تعداد شهدای ایران حدود 6000 نفر بود و 17000 نفر نیز از هم میهنانمان نیز مجروح شدند ، می گویند دشمن در این عملیات شکست سختی را متحمل شد و تمام خیال های خامش مبنی بر تصرف ایران و اشغال جنوب کشور نقش بر آب شد و می گویند « خرمشهر آزاد شد » اما در ذهن من و در حافظه ی تاریخی ام تنها یک خاطره جاودانه مانده است ، خاطره ای که هرگاه آن را به یاد می آورم احساس غرور می کنم .

روزهای شروع جنگ ، کرمان ، خانه ی ما در بلوار باستانی پاریزی « شرکت فرش » بود ، محله ای قدیمی از محله های کرمان و پارکی با صفا که روبروی خانه مان قرار داشت و میعادگاه من و همسالانم بود ، کمی آن سوی تر مجموعه ای عظیم و بزرگ قرار داشت که به آن اردوگاه می گفتند ، اردوگاه مسکن هم میهنان جنگ زده ام بود که از جور دشمن به کرمان پناه آورده بودند ، آنها به همراه خانواده هایشان خانه و کاشانه ی خود را که حالا ویرانه ای بیش نبود ترک کرده و در اتاق های قدیمی ، نمور اما سرشار از صفا و مهربانی اردوگاه مسکن گزیده بودند ، بیش از دهها خانواده با جمعیتی بسیار زیاد ، اما در این میان چند تن از بچه های اردوگاه دوستان صمیمی من بودند ، بچه هایی که همه همسن و سال بودیم ، ولی آنها جنگ را از نزدیک دیده بودند رضا ،  عبدا... ، کریم ، عبدالزهراء و ... آنها هنوز دوستانی صمیمی برای من هستند .

سوم خرداد بود ، سال هزار و سیصد و شصت و یک ، ما همه در پارک شرکت فرش مشغول بازی بودیم ، بازی جنگ ، می خواستیم پارک را از دست نیروهای دشمن دربیاوریم ، می خواستیم بازی را آزاد کنیم و باغبان پیر که شاید آن روزها یکی از دشمنان فرضی ما بود همواره به بازی ما شوری صدچندان می بخشید « ساعت یک شد ، دم ظهره ، مردم خوابیده اند ، نمی خواین برین خونه هاتون » ولی صدای باغبان پیر در انبوه صدای بوق ماشین ها و فریاد و هلهله ی زنان عرب گم شد ، تمام مردم اردوگاه ، همسایه ها و حتی پدر و مادرم به خیابان آمده بودند ، من و همبازی هایم با تفنگ های چوبی هاج و واج فقط مشغول خوردن شربت و شیرینی بودیم ، هاج و واج از این شور ، مبهوت از این غلغله و هلهله ، صدای بوق ماشین ها قطع نمی شد ، رادیو مدام آهنگی مخصوص را پخش می کرد ، باران نقل بر سر و روی ما می بارید ، همه ی مردم بچه ها را در آغوش می کشیدند ، انگار آنها هم از فتح و پیروزی ما در آزادسازی پارک آگاه شده بودند ، همه ی ما مثل قهرمان ها در میان اشک و لبخند به آغوش کشیده می شدیم ، جوان ها می رقصیدند ، زنان و دختران هلهله می کشیدند ، خورشید می خندید و جمله ای که برای ابد در ذهنم به یادگار حک شده بود :

« ب   بینندگان عزیز توجه فرمایید ، شنوندگان عزیز توجه فرمایید ، خرمشهر ، شهر خون ، آزاد شد » .

 

 

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه دوم خرداد 1385 و ساعت 19:51 |
 

چیزی دگر به اخر بازی نمانده است

راهی بغیر از انکه ببازی نمانده است

ما پاک باختیم وهمین است ماجرا

غرق حقیقتیم ومجازی نمانده است...

حیف که اسم شاعرش یادم رفته اما فقط خواستم امروز چیزی نوشته باشم هوای حوصله بد جور ابریست....

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1385 و ساعت 13:28 |

صدای هلهله ها در این شب شرجی

شکسته بازسکوت شمال ایران را

و رقص مردمکانی که برده هوش از سر

و من که گرفتارم آن دو چشمان را

و آن

الهه شرقی

که ماه مجلس بود

و باز خدایا...

شعرم

دارد

 وزن پیدامی کند

البته

اطرافیان می گویند

خودم هم

سنگین شده ام

ولی من

که

 فرقی نکرده ام

با همان تیپ  معمولی

و همان مدل مو

و شکمی کمی

برآمده!

هنوز

حتی

عینکی نشده ام

که به آن بند بزنم

موبایل هم ندارم

که هنگام رقصیدن

بابا کرم

هی بابا...

کرمت رو شکر

کاشکی می شد دوباره باز

زمینا خیس و تر بشه

بدی بره از رو زمین

شب بره و سحر بشه

بهار بیاد زمستونم

خسته و در بدر بشه

عشق و وفا بیا وسط

گلایه مختصر بشه

فقط

کمی

بیشتر

از گذشته

خواستار هر چه که

زیبایی است

برای مردمان سرزمینم

هستم اما

(بگذار سخنم نامربوط باشد)

 

اکنون

تنها تو هستی

تو که

اختیارم را

به کف داری

تو بگو

چه باید بکنم

در این شب شرجی

و  اینکه رقص توامشب

در این هوای

داغ

به یاد من آورده

سیل و

صاعقه،

طوفان را

و من که در این

 شورو شوق پنهانی

دوباره دیده ام آری

سماع 

انسان

را!

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385 و ساعت 18:55 |
 



قطعه ای از «آخرین بهار»

- در دور دست دور

آنجا که هیچکس

رنگش ندیده است

در اوج کوه قاف

یک خط  کشیده اند

بطلان زندگی

آغاز یک قرار...

- 

مردم در این زمان

دیگر زنور و شور

رنگی ندیده اند

گویی که سالها، در خواب مانده اند

گویی خدایگان

گردی ز درد و مرگ

بر شهر پا

           ش

              ی

                 ده

                     اند

شیطان وسوسه

با سیب سرخ خویش

ما را ربوده است

بیرون ز حد شدیم

ای وای بد شدیم

درعصر سنگ  دود

در عصر پیشرفت!

هر آنچه داشتیم

پس رفت و برنگشت

انگار از نخست ، چیزی نداشتیم

ما باز بد شدیم

بیرون ز حد شدیم...

--

یک نقطه امید

آیا نبود؟ نه!

یعنی هر آنچه بود، بیهوده بود! ها؟

آید ندا که «نه، بیهوده نیست ، نه!

یک نقطه امید، ها هست

صبر کن»

اما هزار سال

چشمان انتظار

دنبال اوست، او

«اویی که می رسد روزی ز دور دست»

یک رعد بی قرار

یک مرد، یک سوار

---

گویند در بهار

می آید آن سوار

آن مرد بی رقیب

آن مرد با وقار

اما خدایرا

ای آخرین بهار

تا کی

به

انتظار

 

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1385 و ساعت 19:29 |

روزها مي گذرد

 

سه نسل

 

فصلهاست

 

که

 

 منتظراست

 

اما

 

هنوز

 

نيامده است

 

پرستوي مهاجر

 

صداي چكاوك

 

گل هميشه...

 

چه تابلوي دلفريبي!

 

افسوس 

 

 وقتي هنوز

 

عاطفه

 

 وجود داشت!

 

انگشتان نقاش

 

بهار

 

 مي نگاشت

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه پنجم اردیبهشت 1385 و ساعت 22:12 |

اینها شعر های سالهای دور من هستش اما دلم نیومد

 

 کنار بذارمشون

 

تا چه قبول افتد

 

بهار  /1/

 

وقتي كه

 

 خسته وغمگيني

 

انگاه كه

 

تنها ونااميدي

 

وقتي كه

 

 تنهاپناهت

 

شب

 

 وباران

 

وگريه است

 

نسيم شوخ طبع را مي بيني

 

كه

 

مژده بهار

 

را مي دهد

 

اري بهار در راه  است

 

 

بهار /2/

 

پرستوي مهاجر

 

امد وگفت

 

بهار

 

امسال نخواهد امد

 

زمستان

 

 او را هم دربرگرفت

 

ودرختان درخوا بند

 

وگلها

 

 اوازپژمردن

 

 سر داده اند

 

واشك

 

رقص كنان وپاي كوبان

 

به ميهماني

 

غم

 

امده

 

اما

 

 اي هميشه بهار

 

مژده بهار را

 

تو بيار

 

بهار  /۳/

 

نسيم شوخ طبع

 

باز هم

 

مژده بهار

 

را مي دهد

 

اما دريغ

 

براي زمستان

 

مرگ

 

يك خاطره هم

 

 كافي است

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه پنجم اردیبهشت 1385 و ساعت 22:5 |
مگر میشود

مگر میشود

کسی

 چشمهای کرمانی

تو را ببیند

و چشم بر هم بگذارد

تا چشمهای

 دیگران به

چشمان تو

خیره بماند

.

.

.

ای کاش آقا محمد خان بودم

+ نوشته شده توسط عبدالرحیم عبدالکریمی در سه شنبه پنجم اردیبهشت 1385 و ساعت 9:22 |