تو همه جان جهانی مادر
- فردا، روز بزرگی است، ولادت برترین بانوی جهان، میلاد حضرتی که رسول اکرم (ص) افتخار آن را داشتند که بر دستانش بوسه می زدند و وی را ام ابیهای خویش خطاب می فرمودند حضرت فاطمه (س) بانویی که الگویی برای تمام انسانهای روی زمین است، کسی که هم فرزند نمونه ای بود، هم همسری وفادار و هم مادری فداکار و چه زیبا و پرمسماست که این روز بزرگ به نام روز مادر و روز زن نامگذاری شده است.
- فردا روز بزرگی است روز مادر،؛ دلم می خواهد در این مورد مطلبی بنویسم ، اما...اما مگر می شود ، هر چه که می اندیشم تا در گستره واژگان ذهنم، واژه ای در خور نام و مقام و منزلت و عظمتش بیابم، کمتر به نتیجه می رسم، هر چه که کنکاش می کنم تا بشود لااقل اندکی هر چند کم و کوتاه فداکاری و ایثارش را به تصویر بکشم بی فایده است به سراغ کتابهای مختلف می روم هزاران هزار واژه و متن و داستان و نثر ادبی و شعرو ...درمورد مادروجود دارد، اما هیچکدام نتوانسته اند تا حق مطلب را آنطور که هست ادا کنند، پیش خودم زمزمه می کنم «تبارک الله احسن الخالقین » که پاکی ات چون آب زمزم است و زلالی ات چون کوثر، صلابتت چون کوه است و مهربانیت به وسعت اقیانوس ها، الگوی صبرت زینب است و نجابتت فاطمه (س) و در عظمت مقامت همین بس که پیامبر(ص) فرمود «الجنه تحت اقدام الامهات» و براستی که اینگونه است.
- روزگاری دور داستانی زیبا را خواندم به این مضمون که «بهشت در دستان مادربود، فرزند خردسالش گریه را سر داد و مادر بهشت را بر زمین گذاشت تا فرزندش را در آغوش بکشد ، حالا بهشت زیر پای مادران است»
ما ایرانی ها مردمان خوشبختی هستیم خوشبخت ترین انسانهای روی زمین، کافی است تا هر کس که این مدعا را قبول ندارد تنها مقایسه ای اجمالی را در مورد زن ایرانی با زنهای دیگر نقاط جهان انجام بدهد، آنوقت مطمئنا به این واقعیت دست می یابد ، زن ایرانی و بالاخص زن مسلمان شیعه ، همسری است که هیچگاه همتای آن در هیچ قوم و ملتی یافت نمی شود انسانی که فداکاری ، گذشت، مهر، ایمان، همسرداری، تربیت فرزند، عشق، ایثار و تمامی خصلتهای زیبای تعریف شده و تعریف نشده جهان در وجود وی خلاصه می شود یاد حدیثی از حضرت فاطمه (س) می افتم « ادنی ما تکون من ربها ان تلزم قعر بیتها » آن لحظه ای که زن در خانه خود می ماند و به امور زندگی و تربیت فرزند می پردازد به خدا نزدیک تر است»
- ما همگی ناخلف شده ایم، این مضمون شعری از عبدالجبار کاکایی است که می گوید «ما در سلام ما همگی ناخلف شدیم / در قحط سال عاطفه ها مان تلف شدیم...» و براستی که چه زیبا سروده است آری همگی ما ناخلف شده ایم ، تمامی آموزه ها و آمیزه های میهنی، اصیل و دینیمان را فراموش کرده ایم دیگر نه مادران و زنان امروز مادران و زنان واقعی و از جان گذشته هستندو نه فرزندانشان، ادب وا حترام و سنتهای خوب به باد سپرده شده ا ند.
مادران در گوشه سراهای سالمندان با اشکی در دیده و بغضی بر گلو مرگ خویش را انتظار می کشند ، آق والدین به افسانه ای بعید بدل شده و تربیت صحیح فرزند و خانه داری و شوهر داری و ...جای خود را به آموزه های جدید دست پرورده دنیای تکنولوژی و غربزدگی داده است. بنیان های مستحکم خانواده در حال از هم پاشیدگی است.
حالا دیگر حتی روانشناسان بجای اینکه زندگی کاری و زندگی خانوادگی و زندگی عاطفی را در یک مجموعه و یک خانواده ببینند کاملا این سه مقوله را هم جدا کرده اند و در توصیه هایشان به خانواده ها می خواهند تا این سه را از هم تفکیک کنند، زندگی و خانواده و پاکدامنی و اطاعت و تمکین روز بروز به قهقرا متمایل میشود، دیگر ازدواج معنای اصیل و اسلامی خود را از دست داده و آمار طلاق و اختلافات خانوادگی و .. روز به روز اوج می گیرد، براستی چه بر سر زن و مادر ایرانی آمده است به یاد مصرعی زیبا از جوشایی می افتم «رستم نمی زایند مامان های پانکی پوش»
- فردا روز بزرگی است ، روز میلاد حضرت فاطمه(س) روز زن، روز مادر ، دلم می خواهد برای زن، مادر و مقام و منزلت والای این گوهران آفرینش مطلبی بنویسم، دلم می خواهد تا بر دستان تمام مادران و زنان پاکدامن و نجیب و صبور و مومنه ایران بوسه بزنم، دلم می خواهد تا با تمام وجود عشق و علاقه ام را نثار مادران و زنانی کنم که تمام هستی خود را به پای زندگی و همسر و فرزند خود گذاشته اند کاش این شب آرام زودتر به صبح برسد کاش همه ما بتوانیم که گوشه ای از زحمات مادران و همسرانمان را ارج بنهیم و کاش که ....